ATON
| Auteur | Thorsten Gimmler |
| Uitgever | Queen Games |
| Aantal spelers | 2 |
| Spelduur | 30 minuten |
| Bouwjaar | 2006 |
| Prijs | 15,95€ |
| Recensie door | Vandenbogaerde Fabrice |
| Score | 7,1/10 |
| Links | Queen Games |


De kleine speldoos van Queen Games bevat 72 kaarten in 2 kleuren, 1 spelbord in zes delen, 58 stenen in 2 kleuren, 2 witte stenen en 2 telstenen. De spelregels zijn voorzien in 4 talen.
In Thebe staan 4 grote tempels. 2 hogepriesters, Aton en Amun, vechten voor de heerschappij in deze tempels. Hun onderdanen, priesters genaamd, proberen de belangrijkste plaatsen van die tempels in te nemen.
Het spelbord wordt in het midden van de tafel gelegd. De ene speler krijgt de blauwe stenen en kaarten, de andere speler het rode materiaal. Elke speler schudt zijn kaarten en legt ze gedekt naast zich neer.
Beide spelers ontvangen een witte steen en zetten hun telsteen op veld 1 van het scorespoor.
Het spelbord toont 4 tempels die genummerd zijn van 1 tot 4. Elke tempel bevat 12 plaatsen. Naast bonusvelden bevat elke tempel ook gele, groene en blauwe velden. Aan beide spelerskanten zijn 4 aflegplaatsen voor kaarten 'cartouches' genaamd. Elke beurt trekken de spelers 4 kaarten die zij daarna gedekt verdelen over de verschillende cartouches. Als dait gebeurt is, draaien de spelers de kaarten om en worden de kaarten gewaardeerd.
Het spelbord.

Stenen die worden weggehaald komen in het dodenrijk terecht. Stenen die niet geplaatst kunnen worden, ondergaan hetzelfde lot. Is het dodenrijk volledig bezet, dan vindt een waardering plaats.
Het spel eindigt in 4 gevallen. Eén van de spelers bereikt 40 punten, een speler heeft een volledige tempel bezet, een speler heeft alle gele velden bezet of een speler heeft alle groene velden bezet. De speler die erin slaagt één van deze voorwaarden te vervullen, wint het spel.
Aton is een zoveelste telg uit de 'kleine' serie van Queen Games. Deze spellen worden tegenwoordig uitgebracht in 4 talen en hebben, op enkele uitzonderingen na, een leuk en uniek spelsysteem.
Aton kan niet echt een topper genoemd worden. Daarvoor is de geluksfactor te groot. De kaarten die je trekt, bepalen jouw mogelijkheden. Je kan wel eenmalig een ruilsteen inzetten en vier kaarten ruilen, maar deze actie biedt te weinig soelaas.
Strategisch gezien heb je, integenstelling tot wat de spelregels doen vermoeden, maar één optie: zoveel mogelijk punten behalen. De andere overwinningsvoorwaarden vervullen lijkt mij een onmogelijke opdracht, tenzij jouw tegenstander echt niet aandachtig is. Veel punten haal je dus door veel stenen te plaatsen. Hoge kaarten leg ik dan ook meestal aan de laatste cartouche. De beurt beginnen kan handig zijn naarmate de tempels vol komen te liggen. Lage kaarten kun je daar dan kwijt. Soms moet je een hoge kaart opofferen om in tempel 4 acties te kunnen doen.De eerste cartouche levert direct punten op, meestal niet genoeg om het spel te winnen.
Het komt er dus op neer goed te anticiperen op de zetten van jouw tegenstander. Het helpt natuurlijk als je in het heetst van de strijd de juiste kaarten op handen hebt. Tempel 1 is het minst interessant, maar als je daar geen stenen plaatst, kan de tegenstander wel veel punten halen. Heb je minder goede kaarten op handen dan kan het plaatsen van één of meerdere stenen in tempel 1 achteraf toch een goede zet blijken. Dit is een typisch voorbeeld van het spelsysteem dat Aton biedt. Geluk is overvloedig aanwezig, maar toch wekt Aton een zekere spanning op. Leuk als tussendoortje.
Oktober 2006
| S |